فرزان یا بینش زرتشتی

فرزان يا بينش زرتشتی 

بر پايه ي آموزش هاي اشو زرتشت و سروده هاي انديشه برانگيز او “گاتهای ورجاوند” :

هدف و آرمان دين بهي رساندن انسان و همبودگاه های انساني به آرامش مي باشد. آرامشي كه افزايش و پيشرفت را در پي داشته و سرانجام به رسايي يا تكامل خواهد انجاميد. تكاملي كه ميوه ي آن شادي و خشنودي كامل بوده و انسان را به جاودانگي و بيمرگي، يا به گفته ي ديگر به “اهورامزدا” پيوند مي دهد.

بنيادي ترين وسايل رسيدن به اين هدف را مي توان در سه عبارت زير كوتاه نمود:

انديشه نيك – گفتار نيك – كردار نيك

اشو زرتشت بنيان هاي زندگاني را به ما مي شناساند كه اين بنيان ها هميشگي بوده و وابسته به زمان و مكان نمي باشند. بر اساس اين آموزش ها درمي يابيم كه براي رسيدن به هدف بايد از جاي درست آغاز كرد و راه درست را پيمود.

گام نخست به كار انداختن انديشه و خرد نيك است. بدين معنا كه بايد ديد و شناخت و در تمام جنبه هاي بيروني و دروني زندگي كَندوكاو كرد. در اين راه بايد كه از دانش گیتایی (مادي) و مینوی (معنوي) بهره گرفته و به

سنجش آنها پرداخت تا بتوان به قانون و هنجاری كه بر هستي و آفرينش فرمانرواست پي برد.

اين قانون همان هنجار و اندازه ای (تعادلي) است كه در جهان آخشیجی و هستی است. انسان نيز بخشي از اين آفرينش است، اما آن بخشي كه بر اثر داشتن نيروي انديشه و آفرينندگي مي تواند بر اين روند هَنایشی "هایی" یا "نایی" (تاثيری مثبت يا منفي) بگذارد.

اگر انسان در پی آرامش و شادي و خوشبختي است، راهي نيست جز آنكه برابری نیروها و اندازه های هستی را بر هم نزده بلكه خود را با آن هماهنگ و اندازه كند. در اين آرامش است كه شرايط مناسب براي پيشرفت فكري و رواني فراهم شده و مي توان به سوي تكامل كه همانا دست يافتن به دانش راستین است به پيش رفت. در آن جاست كه شادي و خشنودي كامل به دست آمده و روان[i] به جاودانگي و بيمرگي دست مي يابد.

اين آرامش و شادي زماني كامل خواهد  شد كه فراگير باشد. بنابراين يك زرتشتي بايد پس از دست يافتن به اين اندازه ی دروني به ساخت و آباداني همبودگاه خود و  همه ی جهان پرداخته و با همكاري در سازمان دوستي جهاني آن را به سوي آرامش همگاني به پيش ببرد. آن زمان است كه در سايه ي شكوفايي و افزايش و نوشدن و پيش رفت هميشگي، رسايي و جاودانگي به دست مي آيد.

برگرفته از نوشتار های موبد کامران جمشیدی

http://mobedjamshidi.com