ﭘﯿﺎﻡ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﻏﯿﻮﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻗﺼﯿﺪﻩ ﺷﺎﺩﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻠﯿﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﯿﻠﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺣﺰﺏ ﺑﻌﺚ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺯﻣﯿﻦ .
ﻗﺼﯿﺪﻩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻠﯿﻠﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﮐﺸﻮﺭ ﻭﯼ یعنی افغانستان ﻧﯿﺰ ﻟﮕﺪﮐﻮﺏ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻟﺪﺍﺗﻬﺎﯼ ﺍﺭﺗﺶ ﺳﺮﺥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ .
ﺑﻪ ﭘﯿﺸﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺍﯼ ﻣﻠﺖ ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺳﻼﻡ
ﺯ ﻣﻠﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺷﻨﺶ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻡ
ﺳﻼﻡ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺳﻼﻡ ﻣﻠﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﺗﭙﯿﺪﻩ ﻧﺎﮐﺎﻡ
ﺳﻼﻡ ﻣﻠﺖ ﺍﻓﻐﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﻓﺠﺎﯾﻊ ﺁﻥ ﺛﺒﺖ ﺩﻓﺘﺮ ﺍﯾﺎﻡ
ﺳﻼﻡ ﻣﻠﺖ ﺍﻓﻐﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺻﺪﺍﯼ ﻭﯼ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﺳﭙﻬﺮ ﻣﯿﻨﺎ ﻓﺎﻡ
ﺳﻼﻡ ﻣﻠﺖ ﻫﻤﺪﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﺪﻝ ﻭ ﻫﻢ ﮐﯿﺶ
ﺷﺮﯾﮏ ﺷﺎﺩﯼ ﻭ ﺍﻧﺒﺎﺯ ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﺁﻻﻡ
ﺩﻭ ﻣﻠﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﺭﻫﺴﭙﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺁﺋﯿﻦ
ﺩﻭ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻔﺘﺨﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺍﺳﻼﻡ
ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺋﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﺮ ﺯ ﯾﮏ ﮔﻠﺸﻦ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯﻭﺋﯽ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺍﻧﺪﺍﻡ
ﺑﻪ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﭼﻮ ﻓﺘﺪ ﺁﺗﺶ
ﺑﻪ ﺣﮑﻢ ﮐﯿﺶ ﻭ ﺧﺮﺩ ﺧﻮﺍﺏ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺑﯿﻦ
ﮐﻪ ﺩﻭﺩ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﻓﻠﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻬﺎﯼ ﻫﺮﯾﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﯿﺮﻣﻨﺪ ﻧﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﺮﺥ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺍﺭﺍﻣﻞ ﻭ ﺍﯾﺘﺎﻡ
ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻫﺎﯾﺴﯿﻪ ﺑﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﻡ
ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺳﺘﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ
ﮔﻠﻮﯼ ﮐﻮﺩﮐﺸﺎﻥ ﺯﯾﺮ ﺗﯿﻎ ﺧﻮﻥ ﺁﺷﺎﻡ
ﻧﮕﺮ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺯﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﺩﺍﻡ
ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻬﺮ ﻧﮕﺮ ﺟﻮﯼ ﺟﻮﯼ ﺷﻬﯿﺪ
ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﺩﺷﺖ ﻧﮕﺮ ﭘﺸﺘﻪ ﭘﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺑﺒﯿﻦ ﺑﻪ ﺁﺑﻠﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺷﯿﺮ ﺻﻮﻟﺖ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺮﻫﻨﻪ ﭘﺎﯼ ﺗﻬﯿﺪﺳﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﺮ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﺳﺘﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻟﮕﺎﻡ
ﭼﻮ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﯾﻪ ﻓﺸﺎﺭﺩ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺮ ﺳﯿﻞ
ﮐﻨﺪ ﺳﺘﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻟﮕﺎﻡ
ﭼﻮ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﯾﻪ ﻓﺸﺎﺭﺩ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺮ ﺳﯿﻞ
ﭼﻮ ﺷﯿﺮ ﺷﺮﺯﻩ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﺩ ﺭﻩ ﻋﺪﻭ ﺯ ﮐﻨﺎﻡ
ﺑﻪ ﻗﻬﺮ ﺑﺎﺯ ﺳﺘﺎﻧﺪ ﻧﮕﻪ ﺯ ﭼﺸﻢ ﭘﻠﻨﮓ
ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺩﺷﻨﻪ ﺭﺑﺎﯾﺪ ﺯ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﺑﻬﺮﺍﻡ
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر