ندارم تاب تنهایی ، روان عمرم به رهپایی

ندارم تاب تنهايي ، روان عمرم به رهپايي
چرا آخر عزيز دل ، كنار ما نمي آيي ؟
مرا ديو نگاه تو به بند جادويش بگرفت
خدا گويم كنون ديگر طلسمش را نبگشايي
ز تيغ كنج ابرويت دو چشمت دل نشان كرده
همي گويند : مي خواهي نمي خواهي تو از مايي
برون آوردنت از دل گمان كردم كه آسان است
ندانستم ، كه در قعر دل شيداي ما جايي
بگشته آرد كي ها گندم قلبم ، وليكن تو
به زير آسياي درد بي پروا چه مي سايي ؟
اگر يادم نمي آري ، ز بي مهري تو سرشاري
بدان اين را عزيز جان تو در ياد ثريايي

ثريا حكيم اوا

--

Надорам тоби танҳоӣ, равон умрам ба раҳпоӣ,
Чаро охир азизи дил канори мо намеоӣ.
Маро деви нигоҳи ту ба банди ҷодуяш бигрифт,
Худо гўям кунун дигар тилисмашро набикшоӣ.
Зи теғи кунҷи абрўят ду чашмат дил нишон карда,
Ҳамегўянд: мехоҳӣ намехоҳӣ ту аз моӣ
Бурун оварданат аз дил гумон кардам, ки осон аст,
Надонистам, ки дар қаъри дили шайдои мо ҷоӣ.
Бигашта орд кайҳо гандуми қалбам, валекин ту
Ба зери осиёи дард бепарво чӣ месоӣ?
Агар ёдам намеорӣ, зи бемеҳрӣ ту саршорӣ,
Бидон инро азизи ҷон ту дар ёди Сурайёӣ.

Сурайё Хакимова

---

ارسال دیدگاه لغو