ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﻣﺸﺐ،
ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﯿﺎﺯ ﺁﻭﺭﺩﻡ .
ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﯽ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﻢ، ﺑﺎ ﺷﻌﺮ
ﺩﺍﻣﻨﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻭﺭﺩﻡ .
ﺳﺮﺩﯼ ﺩﯼ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ،
ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ .
ﻭﺍﯼ، ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ :
ﺍﯾﻦ ﭘﺴﺮ - ﯾﮏ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﯽﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ ...
ﻋﺎﺷﻘﻢ، ﻋﺎﺷﻖ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ،
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﺎﻧّﻮﺍﺯ ﻟﺒﺨﻨﺪﺕ .
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﮊﻩﻫﺎﯼ ﺻﻒﺷﮑﻨﺖ،
ﻋﺎﺷﻖ ﻏﻤﺰه ی ﻇﻔﺮﻣﻨﺪﺕ .
ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﯽﺩﺭﺩﯼ،
ﻋﺎﻟﻤﯽ ﺩﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ .
ﺍﺑﺮﻫﺎ، ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻫﻤﯽﺩﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻩﺍﻡ ﭼﻪ ﻣﯽﺑﺎﺭﻡ؟
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺭﺍ ﮔﺸﺎﯾﻤﺖ، ﺑﻨﮕﺮ
ﺑﺮ ﻣﺘﺎﻋﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺦ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﯾﻢ ﺭﻫﺎﻭﺭﺩ ﺍﺳﺖ .
ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺩﻭﺭ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻮﺩ .
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻣﺮﺍ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ،
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻮﺩ .
ﻓﺼﻞ ﺳﺮﺩﯼ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ،
ﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻧﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺩﻝ؟ ﻭﺍﯼ،
ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪﻫﺎ ﮐﺮﺩﺳﺖ؟
“ ﺁﻣﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ ﺗﻮﺑﻪﺷﮑﻦ ” ،
ﺁﻣﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ ﻧﻐﻤﻪ ﻭ ﺭﻧﮓ .
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻏﻮﺵ ﺭﻧﮓ ﺭﺍ ﺑﮕﺸﺎﯼ،
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻭﺭ ﺗﻮ ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻫﻨﮓ .
ﺁﻣﺪﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻌﺮ،
ﺍﯼ، ﮐﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ - ﺕ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﺳﺖ .
ﺁﻣﺪﻡ، ﺗﺎ ﺗﻦ ﺗﺮﺍ ﺧﺎﻧﻢ،
ﮐﻪ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺗﺮ ﺯﺍﺭ ﺍﺳﺖ !
ﺗﻮ ﺳﺮﺍﭘﺎ ﻟﻄﯿﻒ ﻭ ﺑﯽﻏﺸﯽ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺷﯿﺮ ﭘﺎﻟﻮﺩﻩ .
ﻧﻮﺭﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﯿﺮ ﻣﺎﻫﻢ ﮐﻦ،
ﺗﺎ ﺷﻮﻡ ﺷﯿﺮ ﻣﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ ...
اسفندیار نظر
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر