ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮﺍ ،ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﮔﻠﭙﻮﺷﻢ ﮐﻦ

 ﻣﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ ،ﮐﻪ ﮔﻞ ﺩﻣﯽ ﺑﻮﯼ ﮐﻨﻢ
ﺗﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺴﯽ ﺟﻠﻮﻩ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮﯼ ﮐﻨﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻣﻪ ﺣﻮﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﺷﻢ
ﺗﺎ ﻫﻤﺮﻩ ﺍﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﮑﺎﭘﻮﯼ ﮐﻨﻢ

***

ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮﺍ ،ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﮔﻠﭙﻮﺷﻢ ﮐﻦ
ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﯼ ﻭﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺣﻨﻮﺷﻢ ﮐﻦ
ﺗﺎ ﮐﯽ ﮐﻪ ﺯ ﺩﺭﺩ ﻫﺠﺮ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﻧﻢ
ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﻢ ﮐﻦ *

***

" ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﺭﺑﺎﻋﯿﺎﺕ ﻣﺮﺩﻣﯽ :
ﺯﺭﮔﺮ ﺑﭽﻪ ﺍﯼ ﺯ ﻫﻮﺵ ﺑﯿﻬﻮﺷﻢ ﮐﺮﺩ
ﺩﺳﺘﻢ ﺑﮕﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﺷﻢ ﮐﺮﺩ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺯ ﺩﺭﺩ گوش ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﻧﻢ
ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﻢ ﮐﺮﺩ

ﺧﺮﺍﻣﺎﻥ ﻧﻌﻤﺖ ﺯﺍﺩﻩ

---        

Ман омадаям, ки гул даме бӯй кунам,.
То як нафасе ҷилва ба ҳар сӯй кунам.
Чун Мома Ҳаво барои Одам бошам,
То ҳамраҳи ӯ ҷаҳон такопӯй кунам.

***

Соҳибҳунаро, биё ту гулпӯшам кун,
Аз бодаи васли худ фараҳнӯшам кун.
То кай, ки зи дарди ҳаҷр фарёд занам
Лаб бар лаби ман бимону хомӯшам кун!*

***

"Илҳом аз рубоиёти мардумӣ :
Заргарбачае зи ҳуш беҳушам кард,
Дастам бигирифту ҳалқа бар гӯшам кард.
Гуфтам, ки зи дарди гӯш фарёд занам,.
Лаб бар лаби ман бимонду хомӯшам кард.

Хиромон Неъматзода

---

ارسال دیدگاه لغو