اي صبح طلوع آفتابي
من منتظر تو بودم امشب
آن مشعله در دل شبم مرد
تا صبح ميان دودم امشب

در ظلمت يك شب خيالي
دريافتمي، فروغ عزيز است
در لحظه خويش نه حقيقت
آ وه ، چقدر دروغ عزيز است!

هر خنده من اسير فند است
گل در نظرم ، وليك خارم
در مرز رخم دو لاله تر
پنهانگر داغ خويش دارم

اي صبح طلوع بامدادي
اندوه ربا از اين دل زار
گل را تو پيام زيستن ده
بر قصد نشان زخمه خار

شاعره رحيم جان

АСИРИ ФАНД

Эй субхи тулуи офтоби,
Ман мунтазири ту будам имшаб.
Он машъала дар дили шабам мурд,
То субх миёни дудам имшаб.

Дар зулмати як шаби хаёли
Дарёфтаме, фуруг азиз аст.
Дар лахзаи хеш на хакикат,
О вах, чи кадар дуруг азиз аст!

Хар хандаи ман асири фанд аст,
Гул дар назарам, валек хорам.
Дар марзи рухам ду лолаи тар,
Пинхонгари доги хеш дорам.

Эй субхи тулуи бомдоди,
Андух рабо аз ин дили зор.
Гулро ту паёми зистан дех
Бар касди нишони захмаи хор.

Шоира Рахимчон
 

 


Saturday, 13 June 2026
شنبه, ۲۳ خرداد ۱۴۰۵
......................
فرازی از گات ها: هات 29 بند 1 - پروردگارا ! روان آفرینش به درگاه تو گله مند است ، برای چه مرا بیافریدی ؟ چه کسی مرا کالبد هستی بخشید ؟ خشم و ستیز و چپاول و غارت و گستاخی و تجاوز همه جا را فرا گرفته ؛ مرا جز تو پشت و پناهی نیست بنابراین نجات بخشی که بتواند مرا از این تنگنا رهایی بخشد به من نشان بده.