سروده ای از ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﺪﺧﺸﺎﻧﯽ ﻟﻌﻠﯽ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺑﺪﺧﺸﺎﻥ
ﺩﺭﻭﺩ ﺍﯼ ﻫﻤﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺪﺧﺸﺎﻧﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ
ﺁﻥ ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﺍﯾﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺎﺏ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﯿﺎﮐﺎﻧﺖ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺗﻬﺮﺍﻥ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻞ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ، ﻣﻦ ﺍﺯ ﺯﺍﺑﻞ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﺸﻬﺪ
ﺯ ﻏﺰﻧﯽ ﻭ ﻫﺮﯾﻮﺍﯾﻢ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﻭ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﻠﺦ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺗﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺎﺭﺩ
ﻭ ﮔﺮ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ
ﻧﻮﺍﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺳﮑﻮﺕ ﺗﯿﺮﻩ ﯾﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺀ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮔُﺴﺘَﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﺮ ﺩﺍﻣﻦ
ﺳﯿﻪ ﭘﻮﺷﺎﻥ ﻧﯿﮏ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﻭ
ﻓﻮﺝ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺩﺍﺭﯼ »ﺩﺭ ﺭﮔﺎﻧﻢ ﺭﺧﺶ« ﻣﯽ ﺭﺍﻧﻨﺪ *
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺱ
ﻣﻦ ﺁﻧﻢ ﮐﻪ ﺩِﻣﺎﻏﻢ ﺑﻮﯼ ﺟﻮﯼ ﻣﻮﻟﯿﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺁﻣﻮﯾﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﯿﻦ ﺟﺒﯿﻦ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﻭﺡ ﻓَﺮﺍﻧﮏ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﯾﺶ
ﻓُﺮﻭﻫﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺍﻭﺩ
ﻣﻬﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ
ﻭ ﺳﺎﻡ ﻭ ﺯﺍﻝ ﺳﺎﻡ ﻭ ﺭﺳﺘﻢ ﻭ ﺳﻬﺮﺍﺏ ﻭ ﺁﺭﺵ ﺭﺍ
ﻣﻦ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﮎ ﮐﯿﺸﺎﻥ ﮐﻤﺎﻧﮑﺶ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺭﺍﺯ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﻨﻪﺀ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﭘﯿﻮﻧﺪﯼ ﺍﺳﺖ
ﺩﯾﺮﯾﻨﻪ !
ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﻦ
ﻧﻪ !
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺼﻐﯿﺮ
ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﻦ
ﻧﮕﺎﻫﺖ ﮔﺮ ﭘﺬﯾﺮﺩ
ﺑﺮﮒ ﺳﯿﻤﺎﯾﻢ
ﺯ ﺑﻮﻣﺴﻠﻢ ﻭ ﺳِﯿﺲ ﻭ ﺑﻮ ﻣﻘﻨﻊ
ﺻﻮﺭﺗﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﮔﺮ ﻧﺎﻣﯽ
ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﻦ
ﺗﻨﺖ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﺍﯾﺮﺍﻧﻢ !!
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ
ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﺭﮒ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ
ﺑﻨﯽ ﺁﺩﻡ ﮔﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﯾﮑﯽ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﮔﻮﻫﺮ
ﺩﺭﻭﺩ ﺍﯼ ﻫﻤﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﻢ
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر