ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﺍﻥ ﺷﻬﺮﻭ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ " ﻣﻦ ﺍﯾﺮﺍﻧﻢ " ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﺪﺧﺸﺎﻧﯽ ، ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ
ﺳُﺮﺍﯼ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺪﺧﺸﺎﻥ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷَﺮﻕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ..
ﯾﮑﯽ؛ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ...,
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺩُﻧﯿﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ ..
ﮐﻨﺎﺭِ ﺭﻭﺩِ ﻏﻮﺭﯼ ﺳﻨﮓ ..
ﮐﺘﺎﺏ ِ ( ﻫﺴﺘﯽ ِ ) ﻣﻦ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ ﺯﺩ ( ﺩﺭﺩِ ) ﻣﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ...
ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺁﺷﻨﺎ ..
ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻫﺎ .. ﻧَﻪ ...
ﺳﺎﻟﻬﺎ.. ﻧَﻪ ...
ﻗَﺮﻥ ﻫﺎ ... ﺩﻭﺭﻡ ...
ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷَﺮﻕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ..
ﯾﮑﯽ ﺁﻧﺠﺎ ... ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ... ﮐﻪ ﻧﺎﺭﻧﺞ ﺍﺳﺖ ... ﻧﺎﺭﻧﺠﮏ ...
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺯﺍﯾﺸﮕﺎﻩ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺳﺖ ... ﻧﺎﻣﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺩﺍﺭﺩ
...
ﻭ ﻣﻦ ﺷﺮﻗﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﻢ ...
ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ , ﺳَﺒَﺐ ﺩﺍﺭﺩ ...
ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ , ﺳَﻤَﻦ ﺯُﻟﻒِ ﺑَﺪَﺧﺸﺎﻧﯽِ ﻣﻦ ؛ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻃﻠﺐ ﺩﺍﺭﺩ ...
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﻡ ﺍﺯ ﮔُﻠﺸﻦ ...
ﻭﻟﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺍﻣﺸﺐ ..
ﺳﯿﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥِ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺷﻮﺭ ِﻫﻨﺪﻭﮐُﺶ ...
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮏ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ِ ﺁﻫﻮ ﺧﻮﺵ ...
ﺳﺤﺮ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﻣﯽ ﺑﻮﯾﻨﺪ , ﺟﺎﯼِ ﻋﻄﺮِ ﺁﻭﯾﺸﻦ .
ﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ..
ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﭘﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ " ﮐﺎﻭﻩ " ﺑﻪ ﭘﺎ ﺧﯿﺰﺩ ..
ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﭘﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍﻥ ﺩﺭﺁﻭﯾﺰﺩ ..
ﻏﺮﯾﺒﻪ , ﺁﺷﻨﺎ ؛ ﺑﺎﻧﮕﯽ ؛ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﮔُﺮﺯِ "ﺳﺎﻡِ ﯾَﻞ " ﺑﻪ ﺟﻨﮓ " ﺗﻮﺭ " ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺪﺍ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ؛ ﺍﯾﻨﺠﺎ .. ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺒﮏ ﻫﺎ ﻟﻔﻆ ﺩﺭﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ...
...ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻫﺪ .. ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ .. ﺷﻘﺎﯾﻖ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﺭﻭﻥ ﺟﺎﻡِ ( ﻻﻟﯽ )
ﻣُﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ..
ﺍﮔﺮ " ﺧُﻠﻖ ﺯﻣﯿﻦ " ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ ...
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﭘُﺮ ﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ ...
ﺍﮔﺮ ﺯﺧﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻫﺴﺖ .... ﻧﺎﺳﻮﺭ ﺍﺳﺖ ...
ﺍﮔﺮ )) ﻧﻮﺷﺎﺥِ ﻫﻨﺪﻭﮐُﺶ (( ﺑﺴﯽ ﺍﺯ )) ﺯﺭﺩﮐﻮﻩ (( ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ ...
ﻣﻼﻟﯽ ﻧﯿﺴﺖ ..
ﺑﺎﮐﯽ ﻧﯿﺴﺖ ...
ﺟُﺪﺍﯾﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ ...
" ﺑﺪﺧﺸﺎﻥ " ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭﯼ , ﺟُﺪﺍ ﺍﺯ " ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ " ﻧﯿﺴﺖ ...
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﯼ ( ﺗﺎﺭﺍﺯ ) ( ﭘﺎﻣﯿﺮ ) ﺍﺳﺖ ..
ﺑﻪ ﺣﻖ ِ ﺁﻥ ﺛُﺮﯾﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﻻﯼ ﻫﺮ ﺑﺎﻣﯽ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ ..
( ﭼُﻐﺎﺧﻮﺭ ) ﺗﮑّﻪ ﺍﯼ ﮔُﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﮎِ ( ﺑﺪﺧﺸﺎﻥ ) ﺍﺳﺖ .
ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺁﺷﻨﺎ .. ﺑﺎﻧﮕﯽ ... ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ : .. .
ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺁﺷﻨﺎ ﮔﻮﯾﺪ :
ﺑﯿﺎ ﺩﺭ ( ﺟﺎﻡ ) ﺍﺯ " ﺑﯿﮋﻥ " ﺧﺒﺮ ﮔﯿﺮﯾﻢ ...
ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﺟﺎﻥ .. ﺗﻘﺎﺹِ ﺧﻮﻥ " ﺍﯾﺮﺝ " ﺭﺍ .. ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪﯾﻢ ...
ﺑﯿﺎ .. ﺗﺎ .. ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻣﺎﻥ ...
ﺷﻤﯿﻢِ ﯾﺎﺱِ ﺻَﺤﺮﺍﻫﺎﯼِ ﺩﯾﺮﯾﻦ ﺁﺷﻨﺎﯼِ ﻫﻔﺖ ﭘُﺸﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ "
ﺑﻮﯼ " ﺑُﮕﺸﺎﯾﯿﻢ .
ﺑﯿﺎ " ﺁﻭﺍﺭ " ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ ...
ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕِ ﮐُﻬﻨﻪ ﯼ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ " ﺭَﻣَﻖ " ﺑﺨﺸﯿﻢ ...
ﺑﯿﺎ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ...
ﺑﯿﺎ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ...
ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷَﺮﻕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ..
ﻭ ﺍﯾﻨﮏ ﺷﯿﻬﻪ ﯼ ﺭَﺧﺶ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺩﺭ ﺣُﻠﻘﻮﻡِ ﻫﻨﺪﻭﮐُﺶ
..
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩ ﻏﻮﺭﯼ ﺳﻨﮓ ...
ﺧﻮﺑﺎﻥ ...
ﮐﺎﻓﺮﻧﺪ ﺍﻣﺸﺐ ...
ﺳَﻤﻨﮕﺎﻥ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ .. ﺁﻧﺠﺎ ...
ﺑﻪ ﮔِﺮﺩِ ﺳﻮﺳﻦِ ﺭﺍﻣﺸﮕﺮﻧﺪ ﺍﻣﺸﺐ ...
ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ..
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺘﯿﻎِ ﮐﻮﻩِ ﻗﺎﻑِ ﻗﻠﺐِ ﺍﻭ ﺳﯿﻤُﺮﻍِ ﺑﺎﻭَﺭﻫﺎﺳﺖ ..
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﮒِ ﺍﺣﺴﺎﺱِ ﺍﻭ .. ﺧﻮﻥِ ...ﻓُﺮﻭﻫَﺮﻫﺎﯼ ﺟﺎﻭﯾﺪ ﺍﺳﺖ
..
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻠﻮﻉِ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ. ؛ ..
ﺗﻬﻤﯿﻨﻪ ﻫﺎ ؛ ..
ﺭﻭﺩﺍﺑﻪ ﻫﺎ ..,
ﻣَﺴﺘﻮﺭﻩ ﯼ ﺩﺭﺩﻧﺪ ..
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﺪ ؛ ...
ﮐُﺠﺎ ﻭ ﮐِﯽ ...,
ﭘَﺮﺳﺘﻮﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻧﺪ ..
.
.
.
ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ .
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر