شب چو می آید در این خلوت سرای بی کسی

ناله می گرید ببین روی لب خاموش من
سایه ی اندوه افتاده کنون بر دوش من
آنقدر گفتم ز تنهایی کسی باور نکرد
شرفه ی پای فراموشی بود در گوش من
ای که از گرمای آغوش تنت می سوختم
چون زمستان سرد شد بعد از تو این آغوش من
غصّه ها را خورده ام تا غصّه هایت کم شود
طعم تلخی می کند اینک دهان نوش من
روزها را کور کردم تا شوم با شب قرین
دفتر و شعر وغزل باشد همی شب پوش من
خواستم تا عشق را پنهان کنم از دیگران
عشق خود آمد برون از دیگ بی سرپوش من
شب چو می آید در این خلوت سرای بی کسی
شعر می آید سراغ این دل پر جوش من

فردوس اعظم از تاجیکستان

Нола мегиряд бубин руи лаби хомуши ман
Сояи андуҳ афтода кунун бар души ман
Он қадар гуфтам зи танҳоӣ касе бовар накард
Шарфаи пойи фаромушӣ бувад дар гуши ман
Эй ки аз гармои огуши танат месухтам
Чун зимистон сард шуд баъд аз ту ин огуши ман
Гуссаҳоро хурдаам то гуссаҳоят кам шавад
Таъми талхӣ мекунад инак даҳони нуши ман
Рузҳоро кур кардам то шавам бо шаб карин
Дафтару шеъру газал бошад ҳаме шабпуши ман
Хостам то ишқро пинҳон кунам аз дигарон
Ишқ худ омад бурун аз деги бесарпуши ман
Шаб чу меояд дар ин хилватсарои бекасӣ
Шеър меояд суроги ин дили пурчуши ман

---

ارسال دیدگاه لغو