شهروند کهکشانم موجهايم مولویست
آتشی در سينه دارم سوزِ نایم مولویست
بلخ، قونیه، بخارا،شهر شهرِ این زمین
سرزمینِ فارسی در ادعايم مولویست
نی به کس وابستهام نی هم ز کس بگسستهام
با همه در یک هوا چنگ و نوايم مولویست
یک صدا در قیل و قالم یک صدا در بندهگی
کشتیِ دريا بدانيد ناخدایم مولویست
ای حريفان تقلا! رسم ما بخشندهگیست
مثنویِ معنویام هر كجايم مولویست
آتشام، شورم، نوایم شعلهام، صد ماجرا
چون كوير تشنه از آبی برايم مولویست
کوچه کوچه خشمِ جنگم با همه اینها ولی
آسمان آبیام، آب و هوایم مولویست
محمد نعیم رحیم
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر
Saturday, 13 June 2026
شنبه, ۲۳ خرداد ۱۴۰۵
......................
فرازی از گات ها: هات 45 بند 10 - با درود و ستایش قلبی و ایمانی پاک او را بزرگ خواهیم داشت . کسی که در پرتو نیروی خویش، هستی بخش دانا و یکتا و آفریدگار هر دو جهان نامیده شده است. پروردگاری که در پرتو قانون ازلی و اندیشه رسا و شهریاری خویش به مردم جهان رسایی و جاودانی نوید داده است و آن ها را به برخورداری از نیروی تن و پایداری روان امیدوار ساخته است.