من از فصل سکوت تاک بیانگور میآیم
من از طور چراغ باورم بینور میآیم
گِلی در دست، جامی در بغل، از خویشتن بیخود
به سوی کوزهسازیهای نیشاپور میآیم
به سوی میکده باعشق، آگاهانه و رقصان
به مسجد لااقل دانم که بیمنظور میآیم
من آن بیباور و بیباک و آزادم که از مستی
به پای بتپرستی، با سر مغرور میآیم
دوباره از خودم رفتم فراتر، جوخهدار دین!
به پای دار تان با گردن منصور میآیم
اگر از مکتب عقل آمدم نافهم، معذورم
که از صحرای عشق خود پروفیسور میآیم
اگر چیزی شبیه عشق داری، وعده میدادی
که نی از بهر جنت، نی برای حور میآیم
فقط از راهوارم نارسیدن میشود حاصل
اگر از منزل نزدیک، یا از دور میآیم
نجیب بارور
Ман аз фасли сукути токи беангур меоям
Ман аз тури чароги боварам бе нур меоям
Гиле дар даст, чоме дар багал, аз хештан бехуд
Ба суи кузасозихои Нишопур меоям
Ба суи майкада бо ишк, огохонаву раксон
Ба масчид ло акал донам ки бе манзур меоям
Ман он бе бовару бебоку озодам ки аз масти
Ба пои бутпарасти, бо сари магрур меоям
Дубора аз худам рафтам фаротар, хучадори дин
Ба пои дортон бо гардани Мансур меоям
Агар аз мактаби акл омадам нофахм, маъзурам
Ки аз сахрои ишки худ пруфессур меоям
Агар чизе шабехи ишк дори, ваъда медоди
Ки не аз бахри Чаннат, не барои Хур меоям
Факат аз роху орам норасидан мешавад хосил
Агар аз манзил наздик, ё аз дур меоям
Начиб Борвар
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر