مخمسی از بانو صباحت صفر اوا ﺑﺮ ﻏﺰﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻻﯾﻖ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﮔﺮ ﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
مستی ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ ﺧﺎلیست ﺑﺴﺘﺮﻡ
ﺑﺎ ﺷﻬﭙﺮ ﺧﯿﺎﻝ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﻣﯽ ﭘﺮﻡ .
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﻣﺤﺒﺖ ﺗﻮ ﺯﺍﺭ ﻭ ﻣﻀﻄﺮﻡ .
ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﭼﻮ ﺑﮕﺬﺭﻡ
ﺍﯾﻮﺍﻥ ﮔﻠﻔﺸﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺗﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺁﮔﻪ ﻧﻪ ﺍﯼ ﺯ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺍﯼ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺭﻧﮓ ﺗﺎﺑﺶ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺻﺪ ﺭنگی ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺩﯾﻮﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮﻧﺎﯾﯽ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺭ ﺩﻻﺭﺍﯾﯽ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺯ ﻋﻄﺮ ﺍﺭﻭﭘﺎیی ﭘﺮ ﺷﻮﺩ
ﺁﻏﻮﺷﻢ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﭼﻬﺮﻩ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﻫﺮ ﮔﻪ ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻤﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﺟﻮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺍﯼ ﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺩﻣﯽ ﻧﻬﺎﻥ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻫﻢ ﺯ ﺩﻭﺭی ﺗﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺁﺏ ﺩﯾﺪﻩ ﺟﻠﻮﻩ ﭼﺸﻢ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺑﺎﺭﯼ ﭼﻮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﺤﺮ ﺳﻮﯼ ﻣﻦ ﺑﺘﺎﺏ
ﺩﯾﺮﯾﺴﺖ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ ﺯ ﻓﺮﺍﻕ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺩﻻﺏ
ﺑﺎ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﻭ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺏ
ﻫﺮ ﮔﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﻣﻪ ﺍﻡ ﮔﯿﺮﺩ ﺯ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ
ﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺑﯿﺖ ﺧﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ یاﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺍﺯ ﺳﻮﺯ عشق ﺗﻮﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻭﺍﯼ ﻣﻦ
ﺑﺮ ﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﯾﻨﮏ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﻋﺰﯾﺰ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺑﻮﯼ ﺩﺭﺩ ﺑﺸﻨﻮﯼ ﺍﺯ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﻣﻦ
ﺁﻥ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﻝ
ﺭﻭﺯﻡ ﺳﯿﺎﻩ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﺩﻝ
ﺍﯼ ﺩﻭﺭ ، ﯾﺎﺩ ﺁﺭ ﺻﺒﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺨﺖ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﺑﺲ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺖ ﻟﺨﺖ ﺩﻝ
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
صباحت صفر اوا
--------
Ҳоло ки ёд мекунам...
Мухаммас бар ғазали устод Лоик
Сабо
Акнун дигар макони туро ёд мекунам,
Мастии бекарони туро ёд мекунам,
Аз ишқ достони туро ёд мекунам,
"Аз дур ошёни туро ёд мекунам,
Дар ҳар куҷо нишони туро ёд мекунам".
.
Акнун, ки бе ҳузури ту холист бистарам,
Бо шаҳпари хаёл ба сӯи ту мепарам,
Дар ҷодаи муҳаббати ту зору музтарам,
"Аз кӯчаҳои шаҳр хаёлӣ чу бигзарам,
Айвони гулфишони туро ёд мекунам".
Тор аст бе ту дар назарам осмони дур,
Онгаҳ наӣ зи ҳоли ман,эй меҳрубони дур,
Ҳоло ки ёд мекунам аз он замони дур,
"Аз ҳафт ранги тобиши рангинкамони дур
Садрангии ҷаҳони туро ёд мекунам".
Девонам аз таронаи барноӣ пур шавад,
Чашмонам аз навори дилороӣ пур шавад,
Кошонаам зи атри урупоӣ пур шавад,
"Оғӯшам аз ҷавонию зебоӣ пур шавад,
То чеҳраи ҷавони туро ёд мекунам".
Ҳар гаҳ ки ёд мекунамат, мешавам ҷавон,
Ҳаргиз наӣ зи чашми хаёлам даме ниҳон,
Бисёр ҳам зи дурии ту хастаам,бидон,
"Дар об дида ҷилваи чашми ситорагон,
Чашмони меҳрубони туро ёд мекунам".
Боре чу офтоби саҳар сӯи ман битоб,
Дерест гаштаам зи фироқи ту ман дилоб,
Бо сад ҳазор дарду табу тобу печутоб
"Ҳар гаҳ забони хомаам гирад зи изтироб,
Лабҳои байтхони туро ёд мекунам".
Аз сӯзи ишқи туст ҳамин доду войи ман,
Бар гӯши ту намерасад инак садои ман,
Бо ин ҳама ,ки ҳастӣ азиз аз барои ман,
"То бӯи дард бишнавӣ аз шеърҳои ман,
Он дардҳои ҷони туро ёд мекунам".
Бе ту расидааст хазони дарахти дил,
Рӯзам сиеҳ гашта аз ин рӯзи сахти дил,
Эй дур, ёд ор, Саборо ба бахти дил,
"Азбас дар остонаат мондаст лахти дил,
Як умр остони туро ёд мекунам...
26.06.2016
Сабоҳат Сафарова
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر