گر چه رفته عمر من بر باد ها بر باد ها
حرف سبز عشق من در برگ سبز یاد ها
خط سبز نوجوانی زیر برف قله ماند
گويی ، مازی می کند از پشت من فریاد ها
شعر عشق اولینم از کتوب من مجو
گرد آور حرف - حرف از یاد ها از یاد ها
روز شادی کم بدیدم ، کلفتم اندک نبود
دادرس هرگز ندیدم داد از بی داد ها
ذکر نامت منع کرد استاد فن در وقت درس
داشت خواهش، تا کنم مهر تو از بنیاد ها
در نبشته سنگ خاطر طرح رویت نقش بست
رفته از یادم چه آسان تدریس استاد ها
چون به یاد تاق ابرویت نماز آورده ام
گر ز کف بدهم نباشد ترس بود و باد ها
غازه ي رویم پرید و کاست نور دیده ام
ماه رویت شد نصیبم شکر از این داد ها
مریم بانو فرعانی
***
Гарчи рафта умри ман бар бодҳо, бар бодҳо,
Ҳарфи сабзи ишқи ман дар барги сабзи ёдҳо.
Хатти сабзи навҷавонӣ зери барфи қулла монд,
Гўйӣ, мозӣ мекунад аз пушти ман фарёдҳо.
Шеъри ишқи аввалинам аз кутуби ман маҷў,
Гирд овар ҳарф-ҳарф аз ёдҳо, аз ёдҳо…
Рўзи шодӣ кам бидидам, кулфатам андак набуд,
Додрас ҳаргиз надидам, дод аз бедодҳо.
Зикри номат манъ кард устоди фан дар вақти дарс,
Дошт хоҳиш, то канам меҳри ту аз бунёдҳо.
Дар набишта санги хотир тарҳи рўят нақш баст,
Рафта аз ёдам чӣ осон тадриси устодҳо.
Чун ба ёди тоқи абрўят намоз овардаам,
Гар зи каф бидҳам набошад тарс буду бодҳо.
Ғозаи рўям париду кост нури дидаам,
Моҳи рўят шуд насибам, шукр аз ин додҳо.
Марямбонуи Фарғонӣ
- توضیحات
- دسته: سروده هایی از ایرانشهر